پرنیان

نبشتم بشاهی همی سالیان همه پوشش از خز و از پرنیان

+ عکاسی در ایران

در ایران ، عکاسی از دربار شاهان قاجار آغاز شد.

3 سال پس از پیدایش عکاسی این هنر/صنعت در دسامبر 1842 به ایران وارد

شد و نخستین دستگاه عکسبرداری که به ایران آمد، به ناصرالدین شاه تعلق

داشت. او به این فن علاقه فراوانی داشت و خود نیز عکاسی می کرد.


ظاهرا دلبستگی ناصرالدین شاه به این پدیده نو و پرداختن خود او و برخی از

شاهزادگان و درباریان او به عکاسی اسباب دیگر رواج و رونق آن در تهران و

شهرهای دیگر از جمله اصفهان، تبریز، شیراز و ... شد. ورود عکاسهای خارجی

که رده اول آنها بیشتر کارشناسان نظامی و یا معلمین دارالفنون بودند در

آموزش و گسترش عکاسی کمک بسیار کرد.

او به عکاسی علاقه مند و عکسهای زیادی از خود، سفرها و خانه اش تهیه کرد که بسیاری از آنها هنوز موجود است.

دارالفنون نیز مدرسه ای بود که امیرکبیر برای تربیت افسران ، مهندسان و پزشکان تاسیس کرد و عکاسی نیز در برنامه های درسی آن گنجانده شد.

آلبومخانه کاخ گلستان تعداد بسیاری از عکسهای بسیار قدیمی ایران را در خود دارد .

با مقایسه تاریخ های اختراع عکاسی و آشنایی ایرانیان با آن درمی یابیم که این پدیده فنی و هنری خیلی زود به ایران آمد و به عبارتی ساده

تر می توان گفت که عکاسی در ایران ، تقریبا قدمتی معادل کشورهای اروپایی دارد.

هر چند عکاسی در این مرز و بوم ، پیشینه ای طولانی دارد و آثار بسیار زیادی از آن دوران باقی است ؛ اما جای تردید نیست که به دلایل متعدد، به جز در 3دهه اخیر، عکاسی کاربردی فراگیر نداشته است.

در ابتدا تنها درباریان یا تعداد معدودی محقق و نظامی که اغلب آنها از فرنگ به ایران آمده بودند عکاسی را به خدمت گرفتند و سالها بعد با گشایش مغازه های عکاسی ، تهیه عکسهای شخصی و اداری از مردم رونق یافت.

منبع: فاطمه توسلیان، جزوه عکاسی آموزشکده فنی حرفه ای سما

نویسنده : ملیحه دادور ; ساعت ۱٠:۱٠ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/۳/۱٢
تگ ها: عکاسی